درویش تنها

می گذرم به مانند

درویشی از کوچه خیال تو

میگذرم با کوله باری

و تبر زینی آغشته به

           عطر دیار دوست

چون درویشی از

تمامی خیال شما میگذرم

سر برآرید تا بشنوید

 یا حق یا حقم را.

ببینید مرا ژولیده نیستم ،

پاکم چون زلال جویبار دمماوند ،

استوارم بسان الوند

و سرسبزم چون دامنه های

البرز و سبلان.

درویشی ام از دیار ایرانیان

مانده در سکوت تمدن پیشرفته غرب

درویشی ام از بلندای

سرزمین خیال مانده

در واپسین لحظه های تمدن

             درمانده ام .

باز یابید راه گمشده ام

 را  با نفسهای دمیده

              در خیال خود

میشنوم صدای زمزمه قلبی

که آغشته به عشق است.

                  درویش تنها