درویش تنها

        بسم الله الرحمن الرحیم

باز باران با ترانه

    می خورد بر بام خانه....

                کوچک بودم .

بازگشته ام به دوران گذشته کودکی ام

 آنجا که صفایی بود و مهربانی و

 در آن بود هر آنکس که

           مرا دوست میداشت ،

 به سرچشمه حیات

رسیده بودم همه بر گونه هایم

 بوسه می زدند

و می گفتند دوستت داریم اما....

  حالا بسان درویشی ام تنهای تنها،

ایستاده بر بلندای

      بلندترین سرزمین خدادر

آنجا که نه نسیمی میوزد و نه صفا و

صمیمیتی می باشد  .

در آن سرزمینم که شاید روزگاری بر

ایام گذشته غبطه می خورد

           و شاید به تمدن

پیشرفته اش می خندد

در آن سرزمینم که شاید

روزگاری تمدنی بود

و نسیمی خنک از بن

هر جویبارش به سردی نوازشی می کرد

 گونه های برافروخته ام را .

آری من همان درویش تنهای

سکوت نداشته  جویبارم که

زمزمه ام بسان هر جنبنده ای

 در سرزمین فلاکت به سقوط می اندیشد

 و باشد که پذیرای سکوت سوخته ام

باشد .